Епископ стобиски Давид: Свештените Таинства – учество на створеното во нествореното

I. Во неговата „Мистагогија“, светиот Максим Исповедник предочува дека Црквата е икона на севкупниот свет, кој, од видливи и невидливи суштини, се состои. Согласно на овој израз, но и, воопшто, гледано од перспективата на Светото Писмо и Преданието, светот е создаден за да постои како Црква. Следствено, не е возможно да се применува расцепувачкото, разделувачкото согледување помеѓу Црквата и светот, ниту, пак, е возможна поделбата на свето и загадено.

Continue reading “Епископ стобиски Давид: Свештените Таинства – учество на створеното во нествореното”

Епископ стобијски Давид: Свете Тајне – учествовање створеног у нествореним

“Православље” – новине Српске Патријаршије (бр. 1281-1282. 1-15. август 2020 г.) http://pravoslavlje.spc.rs/indexARH.php?mod=m&m=292

I. У његовој „Мистагогији“, свети Максим Исповедник предочава да је Црква икона целокупног света, који се, од видљивих и невидљивих суштина, састоји. Сагласно овом исказу, али и, уопште, гледано из перспективе Светог Писма и Предања, свет је створен да постоји као Црква. Следствено, није могуће да се примењује расцепљујуће, раздељујуће сагледавање између Цркве и света, нити је, пак, могућа подела на свето и загађено.

Continue reading “Епископ стобијски Давид: Свете Тајне – учествовање створеног у нествореним”

Епископ стобиски Давид: Смртта како учество во тајната на животот!

Осврт кон книгата на поетот Бранко Цветкоски: „Од исто тесто“, стихови за смртта и надежта, Макавеј, Скопје 2020.

„Љубовта е силна како смрт“ (Песна над песните 8. 6)

Верно е, дека, низ своето обемно стихотворство, прочуени поетски имиња од севкупната книжевна повест, продолжително се фаќале во костец со проблемот на смртта! Истиот бој со таа неминовна тема, природно, се бие и денес! Притоа, се чини, тешко се заобиколува впечатокот дека на предочениот проблем, не мал број стихотворци му пристапуваат еднострано, исклучиво низ поставката на еден површен l’art-pour-l’art-изам. Така стокмениот светоглед, проблемот на смртта, главно, го поставува на рамништето на сентиментализмот и плиткоумието. Посочениов пристап кон умирањето, сѐ почесто придонесува, проблемот на смртта за човекот на нашата епоха, да биде пренебрегнуван, да биде прогласен за измислен, за непостоечки! Современиот, непристоен политички чин, проникнат со сообразни мисловни текови, во голема мера создава претстава дека се зазема исклучиво за нихилизмот, како конечен исход на историјата. Но, доколку сите неповторливи личности завршуваат во едно – nihil, тогаш очебијно станува збор за невистинити луѓе, а, животот во таквиот свет постанува приказ за слепа улица. Следствено, Казанѕакис ќе го постави полнозначното прашање: „Ако сите наши книги, и сите наши мисли, и сите човечки обиди не можат ништо да ни кажат за смртта, тогаш која е нивната ценост“?

Continue reading “Епископ стобиски Давид: Смртта како учество во тајната на животот!”

Епископ стобиски Давид: Теологија и уметност

Предавање, кое, протојерејот Иван Цветковиќ го организираше на неговиот You Tube канал, во периодот на вонредната состојба предизвикана од пандемијата COVID-19. Предавањето е одржано на 29 Април 2020 година. Во продолжение следува преводот од српски јазик:

Ми се чини дека на почетокот е добро и потребно да го разгледаме, од различни аспекти и со едноставен јазик, проблемот на односот помеѓу теологијата и уметноста! Можеби да се обидеме да им обрнеме внимание на некои пристапи кон следниве прашања: Како гледаат на теологијата и уметноста, различните типови на духовност во Црквата? Дали уметноста може да биде теологија? Дали веруваштиот, воопшто може да се осмели да помисли – дека е возможно уметноста да биде теологија? Во продолжение, дали теологијата има било каква поврзаност со современите видови уметност, на пр., со современиот театар, со филмот, фотографијата или со некои современи правци на сликарството и музиката?, и други слични прашања, кои произлегуваат од овој контекст.

Continue reading “Епископ стобиски Давид: Теологија и уметност”

Милтијадис Д. Константину: Името Божјо

а. Текстот.

Во изворниот, безвокален еврејски текст на Стариот Завет, името Божјо се пренесува со четири консонанти (светите четири букви), се пренесува како יהוה (Јахве). Кога во подоцнежните периоди, од благочестиви причини, беше запазено  да се избегнува произнесувањето на Божјото име, Јудејците на местото на четирите свети букви го читаа зборот „Господ“ или едноставно „Името“. Од овие причини преводот на Седумдесетмината (Септуагинтата), дело на елинојазичните Јудејци на Александрија, во 3 век пред Христа, секогаш името Јахве го пренесува како:  „Господ“.

Continue reading “Милтијадис Д. Константину: Името Божјо”