Епископ стобиски Давид: Носталгија за иднината!

Времето на постоењето низ волшепството на детските мечти за мнозина денес провејува со молскавична брзина, и, еве, човекот се судира со суровоста на здодевниот живот според навиките. Човекот почнува да постои по навика, а не творечки! Но, не секој човек! Ми се мешаат времињата кога мислам на поетот Игор Исаковски (1970 – 2014; во пресрет на двегодишнината од неговото упокојување ги пишувам овие редови)! Тој човек имаше очи, во своето опкружување да ја согледа голотијата на секојдневието, та истовремено да се бунтува и да сведочи дека уметноста е неспоива со животинскиот нагон за преживување преку паразитската прикаченост за институцијата. Беше кадарен да го види другиот, потонат во несигурноста за иднината и во една нагласена изгубеност. Погледот му се вдлабочуваше до човештвото, кое заборава зошто живее! До сржта на човештвото соголено од вродениот поетски јазик, за кој не е свесно дека го носи во себе, за себе си да се изрази!

Continue reading “Епископ стобиски Давид: Носталгија за иднината!”